Het openbaar vervoer in Tunesië, drama
Door: Boudewijn
Blijf op de hoogte en volg Boudewijn
21 Juli 2012 | Tunesië, Tabarka
Het OV in Tunesië bestaat grofweg uit 4 onderdelen. Een prima trein naar beperkt aantal plaatsen. Goedkope taxis met meter. Lange afstand bussen die vaak stoppen en wie sneller lange afstanden wil afleggen neemt de louage (minibusje).
Als we van Raf Raf richting Tabarqa willen reizen, proberen we een louage te nemen. Op het plaatselijke OV plein is het vol. Met mensen niet met louages. Af en toe komt er een busje aan, dan rennen de Tunesiërs er op af, laten geen ruimte aan uitstappers en proberen met het betere elleboogwerk een plek te veroveren.
Wij kijken verbaasd toe, geen zelf georganiseerde rij, geen beleefdheid richting ouderen, vrouwen en buitenlandse gasten. Zijn we te veel verwend in Jemen? Uiteindlijke krijgen we een lift van een aardige insectoloog. Hij redt het imago van zijn landgenoten, voorlopig.
2 dagen later willen we, na een dag strand, terug naar ons hotel in de heuvels rond Ain Drahem. We lopen voorbij een bus waar tientallen mensen zich in proppen, kansloos. We vragen een taxi, die wil of mag niet naar de regio van ons hotel. Dan maar naar de louage plek. Ook daar geen succes totdat er een bedrijfswagentje langsrijdt. Een jongen vraagt of we mee willen richting Ain Drahem. Tuurlijk!! Verheugd door dit ondernemerschap nestellen we ons op een plastic kleed van Tweety en Silvester in het bagagegedeelte van zijn wagen.
Na een paar kilometer vliegt de gammele achterdeur open. De chauffeur stopt de wagen, plukt een stuk riet, en bindt de deur daarmee dicht. Weer even later doen de jongens op de voorbank snel hun gordel om. Politie langs de kant van de weg, en ja hoor we worden aangehouden. De politie blijkt nationale garde te zijn en wil alle papieren van alle passagiers. Wij krijgen een reprimande van de oudtste officier. Hoe kunnen we nou in een auto gaan zitten van mensen die we niet kennen? Nou dat hebben we wel eerder gedaan, in Syrie, Jordanie, Libanon en Jemen en als dat klote OV van jullie hier een beetje zou werken hadden we daar graag gebruik van gemaakt. En beseffen jullie wel dat deze wagen alleen verzekerd is voor twee personen? Pffff..
Terwijl de senior officier gaat bellen in zijn eige auto, krijgt de junior officier een enorme lach stuip. Hij zegt dat zijn baas wel heel veel strepen op zijn rever heeft en dat geld misschien wel iets oplost.
Onze chauffeur probeert iets te regelen met de officier, zonder succses. Die wil eerst een bevestiging van ons hotel dat we daar daadwerkelijk slapen. Ook wil hij ons beroep weten. Het lijkt er op dat de pers-pas van Judith als bevrijding werkt. Judith zegt dat ze de problemen van de jeugd in Tunesië begrijpt en de officier lijkt zich om het imago van de autoriteiten te bekommeren. Er hoeft niemand omgekocht te worden, geen bekeuring voor de chauffeur en we mogen doorrijden, in het brakke bakkie.
OK dan, 1 positief punt. Het openbaar vervoer in Tunesië is erg goedkoop.
Als we van Raf Raf richting Tabarqa willen reizen, proberen we een louage te nemen. Op het plaatselijke OV plein is het vol. Met mensen niet met louages. Af en toe komt er een busje aan, dan rennen de Tunesiërs er op af, laten geen ruimte aan uitstappers en proberen met het betere elleboogwerk een plek te veroveren.
Wij kijken verbaasd toe, geen zelf georganiseerde rij, geen beleefdheid richting ouderen, vrouwen en buitenlandse gasten. Zijn we te veel verwend in Jemen? Uiteindlijke krijgen we een lift van een aardige insectoloog. Hij redt het imago van zijn landgenoten, voorlopig.
2 dagen later willen we, na een dag strand, terug naar ons hotel in de heuvels rond Ain Drahem. We lopen voorbij een bus waar tientallen mensen zich in proppen, kansloos. We vragen een taxi, die wil of mag niet naar de regio van ons hotel. Dan maar naar de louage plek. Ook daar geen succes totdat er een bedrijfswagentje langsrijdt. Een jongen vraagt of we mee willen richting Ain Drahem. Tuurlijk!! Verheugd door dit ondernemerschap nestellen we ons op een plastic kleed van Tweety en Silvester in het bagagegedeelte van zijn wagen.
Na een paar kilometer vliegt de gammele achterdeur open. De chauffeur stopt de wagen, plukt een stuk riet, en bindt de deur daarmee dicht. Weer even later doen de jongens op de voorbank snel hun gordel om. Politie langs de kant van de weg, en ja hoor we worden aangehouden. De politie blijkt nationale garde te zijn en wil alle papieren van alle passagiers. Wij krijgen een reprimande van de oudtste officier. Hoe kunnen we nou in een auto gaan zitten van mensen die we niet kennen? Nou dat hebben we wel eerder gedaan, in Syrie, Jordanie, Libanon en Jemen en als dat klote OV van jullie hier een beetje zou werken hadden we daar graag gebruik van gemaakt. En beseffen jullie wel dat deze wagen alleen verzekerd is voor twee personen? Pffff..
Terwijl de senior officier gaat bellen in zijn eige auto, krijgt de junior officier een enorme lach stuip. Hij zegt dat zijn baas wel heel veel strepen op zijn rever heeft en dat geld misschien wel iets oplost.
Onze chauffeur probeert iets te regelen met de officier, zonder succses. Die wil eerst een bevestiging van ons hotel dat we daar daadwerkelijk slapen. Ook wil hij ons beroep weten. Het lijkt er op dat de pers-pas van Judith als bevrijding werkt. Judith zegt dat ze de problemen van de jeugd in Tunesië begrijpt en de officier lijkt zich om het imago van de autoriteiten te bekommeren. Er hoeft niemand omgekocht te worden, geen bekeuring voor de chauffeur en we mogen doorrijden, in het brakke bakkie.
OK dan, 1 positief punt. Het openbaar vervoer in Tunesië is erg goedkoop.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
